!!
Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή // Επικοινωνία στο email: kepeme@gmail.com
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΕΛΛΑΔΑ - ΜΝΗΜΕΙΑ - Αρχαιολογικοί χώροι - Ελληνικός Πολιτισμός - "Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"
.................................................................
Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2016
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016
Έλληνες μετανάστες στη Νέα Υόρκη: Εφιάλτης το ... «αμερικάνικο όνειρο»
Από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, χιλιάδες νέοι έχουν φύγει μετανάστες, αναζητώντας δουλειά στο εξωτερικό. Γύρω τους στήνεται μια πολυκερδής επιχείρηση προπαγάνδας από το αστικό κράτος, που υπόσχεται τη «Γη της Επαγγελίας», με σταθερή δουλειά και υψηλούς μισθούς, προσφέροντας μια «επιλογή» για μια καλύτερη ζωή.
Όμως ο ξεριζωμός του εργάτη από τη γη που γεννήθηκε δεν είναι επιλογή του. Τον επιβάλλει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που δημιουργεί και συντηρεί την ανεργία και τη φτώχεια, ιδιαίτερα στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, και από την άλλη στέλνει τους μετανάστες στις χώρες υποδοχής ως φτηνό εργατικό δυναμικό, χωρίς δικαιώματα, για να αυξάνουν τα μονοπώλια τα κέρδη τους και να ρίχνουν την τιμή της εργατικής δύναμης για όλη την εργατική τάξη. Αυτό το σύστημα είναι που στέλνει τους Έλληνες εργαζόμενους, εξαιτίας της κρίσης του, σε μακρινούς προορισμούς, όπως η Νέα Υόρκη στις ΗΠΑ.
Σε τι συνθήκες όμως ζουν και εργάζονται οι μετανάστες στη λεγόμενη «Γη της Επαγγελίας»;
Στη Νέα Υόρκη, οι μετανάστες μπορούν όντως να βρουν δουλειά, κυρίως στις κατασκευές. Εργάζονται στην οικοδομή χωρίς προστατευτικά μέσα, χωρίς συγκεκριμένο ωράριο, το οποίο παρατείνεται κατά πολλές ώρες λόγω της αυξημένης κίνησης. Οι υπερωρίες, ακόμα και η δουλειά σε γιορτές και αργίες, δεν πληρώνονται, ενώ το χειμώνα οι οικοδόμοι μπορεί να κάνουν μέρες να δουν μεροκάματο, λόγω των βαριών καιρικών συνθηκών.
Το μεροκάματο είναι 100-120 δολάρια, χρήματα που ακούγονται αλλά δεν είναι ικανοποιητικά. Γιατί το νοίκι για ένα δωμάτιο ή για ένα υπόγειο αρχίζει από τα 1.000-1.200 δολάρια -τουλάχιστον 10 μέρες δουλειάς- ενώ ένα διαμέρισμα κοστίζει τουλάχιστον 1.500-2.000 δολάρια το μήνα. Το κόστος διαβίωσης αυξάνεται κατά πολύ αν συνυπολογίσουμε λογαριασμούς, τηλέφωνο, ρούχα, εισιτήρια, φαγητό, πολύ περισσότερο μια έξοδο.
Όσο για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ουσιαστικά εύχονται να μη χρειαστούν γιατρό ή φάρμακα, γιατί είναι πανάκριβα παρά τα μεγάλα λόγια που ακούστηκαν και στην Αθήνα πρόσφατα με τον ερχομό του Ομπάμα για το λεγόμενο Obamacare.
Η πάλη για να διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι καλύτερα ωράρια ή μεροκάματα, γενικότερα καλύτερες συνθήκες ζωής, μέσα από σωματεία ή συνδικαλιστικές οργανώσεις περνά μέσα από μεγάλα εμπόδια μιας άσχημης κατάστασης που έχουν επιβάλει η καπιταλιστική εργοδοσία στις ΗΠΑ με την κυριαρχία του εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Πέρα από την εκμετάλλευση από τους εργοδότες, ιδιαίτερα όσοι είναι χωρίς χαρτιά, ζουν με το φόβο μην τους συλλάβουν για κάποια μικροπαράβαση ή μην τους σταματήσουν στο λεωφορείο ή στο μετρό, γιατί αυτό αυτόματα σημαίνει απέλαση. Άλλωστε επί Ομπάμα, τον οποίο υποδέχτηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πρόσφατα μετά Βαΐων και κλάδων, έγιναν 2 εκατ. απελάσεις και τώρα επί Τραμπ θα δοθεί ανάλογη συνέχεια...
Για τους μετανάστες στη Νέα Υόρκη και αλλού, μία είναι η προοπτική. Να οργανώσουν την πάλη τους μέσα από τις επιτροπές αγώνα μεταναστών για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής στις χώρες υποδοχής, αλλά και στην Ελλάδα, να παλέψουν στο πλάι της αμερικάνικης εργατικής τάξης απέναντι στον ίδιο αντίπαλο τους εκμεταλλευτές και την τάξη τους.
Η Λέσχη Φίλων του ΚΚΕ στη Νέα Υόρκη αγωνίζεται σταθερά για πλήρη δικαιώματα στην αμοιβή, την Υγεία - Πρόνοια, για μόνιμη και σταθερή δουλειά για τους μετανάστες από την πρώτη μέρα παραμονής τους, για νομιμοποίηση τους με πλήρη δικαιώματα. Καλεί τους Έλληνες μετανάστες να οργανωθούν να συμβάλουν ώστε να δυναμώσει αποφασιστικά η ταξική ενότητα Ελλήνων και Αμερικάνων εργαζομένων, να δυναμώσει η πάλη στους χώρους δουλειάς. Να παλέψουν για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, τον ξεριζωμό των εργατών.
http://www.902.gr/…/ellines-metanastes-sti-nea-yorki-efialt…
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016
Ελληνίδα μετανάστρια στην Αυστραλία έγινε 110 ετών
By Emma Papaemmanouil
Εκατόν δέκα (110) χρονών έγινε η Ελένη Σταμέλου που μετανάστευσε από την Κύμη στην Αυστραλία. Αδυναμία της τα άγρια χόρτα και η Ρετσίνα... όπως μας είπε μεταξύ άλλων ο Κώστας Δημητριάδης στην ανταπόκριση από την Δυτική Αυστραλία.
______________
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016
Αντίο αγαπημένε μου παιδικέ φίλε Γιάννη Φραντζεσκάκη... έφυγε από τη ζωή στα 49 χρόνια του στη Νότια Αφρική
Καβάλα πάει ο Χάροντας!...
..."... και σε κρατά στ' αλόγου του δεμένο τα καπούλια
της λεβεντιάς τον άνεμο, της ομορφιάς την πούλια..."...
Αντίο αγαπημένε μου παιδικέ φίλε Γιάννη Φραντζεσκάκη...
Είναι συγκλονισμός να μαθαίνεις (από το διαδίκτυο κιόλας!) τον αιφνίδιο θάνατο αγαπημένου παιδικού φίλου, όσο μακριά και αν είναι.... όσα χρόνια κι αν έχεις να δεις τα μάτια του... Ο Γιάννης Φραντζεσκάκης του Χαράλαμπου και της Σοφίας - το γένος Μιχελουδάκη, με καταγωγή από τις Μέλαμπες και τα Σακτούρια Ρεθύμνου (το χωριό που είδα κι εγώ το πρώτο φως μου...)... έφυγε από τη ζωή στα 49 χρόνια του στη Νότια Αφρική όπου ζούσε, από ανακοπή της καρδιάς ενώ έπαιρνε μέρος σε ερασιτεχνικούς αγώνες ποδηλασίας...
~~~
Γιάννη μου, παιδάκια και οι δυό μας στα Σακτούρια, (εσύ παιδί μεταναστών στη Νότια Αφρική γονέων, μα ένα χρόνο είχες έρθει μαθητής στο Δημοτικό Σχολειό του χωριού μας...), πόσα όνειρα πελεκούσαμε για τη ζωή μας...
Έφευγες από το σπίτι του παππού σου, εκείνου του σπουδαίου ανθρώπου, του σπουδαίου λυράρη του Γιάννη Μιχελουδάκη, κι ερχόσουν στο καφενείο του πατέρα μου, του Αλεβιζόκωστα όπως όλοι τον ήξεραν, κι ελέγαμε τόσα όνειρα... Σαν τους φίλους που έχει ο Λουντέμης στα βιβλία του... Εσύ, μου έλεγες για τις μεγάλες πολιτείες όπου η ζωή σου ξεκινούσε, κι εγώ σε ρωτούσα τι να 'ναι πίσω από τον Σιδέρωτα, τ' Ακουμιανό βουνό που ακόμα δεν είχα περάσει...
Πόσα όνειρα! πόσους καλπασμούς έκανε στο λεπτό η φαντασία μας....
~~~
Του Τιμίου Σταυρού που ήταν το πανηγύρι του χωριού μας, ο παππούς σου έπαιζε λύρα στο γλέντι στο καφενείο μας. Φτιάχναμε και σουβλάκια... Για εμάς τα παιδιά ήταν αυτό μοναδικό γεγονός που μόνο μια φορά το χρόνο συνέβαινε στα Σακτούρια... Τον παππού σου στη λύρα συνόδευαν -πασαδόροι και λαουτιέρηδες- ο Αντώνης Σαρτζετάκης, ο Μαρκογιάννης (Γιάννης Μακρυμανωλάκης), ο Νίκος Καραπιδάκης, άλλοι λαουτιέρηδες από τις Μέλαμπες, ερχόταν όμως και ο Γιώργης Χατζηδάκης από το Σπήλι και ο Νίκος Πετράκης από το Γεράνι... Δεν είχαν μικρόφωνα ακόμα. ¨ομορφα τραγουδούσε θυμάμαι ο Γιώργης Καμπουράκης, όμορφα χόρευε ο Αρίστος Μελισσινάκης...
~~~
Ήταν σπουδαίος ο παππούς σου και του οφείλω πολλά, γιατί εκείνος ουσιαστικά έβαλε το σπόρο της δημοσιογραφίας στην ψυχή και το μυαλό μου, όταν κάπου το 1974, -εννιά χρονών εγώ τότε- ο παππούς κι η γιαγιά σου -Μαρία Σαββάκη- πήγαν Αμερική και Αφρική να δουν τα παιδιά τους, και μ' 'αφησαν παραγγελιά να τους γράφω σε γράμμα κάθε μήνα τα νέα και τα γεγονότα του χωριού μας...
Πέντε παιδιά είχε ο παππούς και τα πιό πολλά ξενητεύτηκαν. ήρθαν μετά, ξαναέφυγαν, ξαναήρθαν... Την Ελπίδα στην Αμερική, την Σοφία τη μητέρα σου στην Αφρική, τον Γιώργη στην Αθήνα, τον Αλέξανδρο, αυτόν τον σημαντικό καλλιτέχνη που τραγούδησε το Μπλόκο της Κοκκινιάς, στην Αθήνα, τον Μιχάλη στην Αφρική κι αυτός, που παντρεύτηκε μάλιστα την αγαπημένη ξαδέρφη μου την Ανδριανή Βάσση την κόρη της θείας Καλλιόπης το γένος Μελισσινάκη....
~~~
Τώρα μαθαίνω πως έφυγες Γιάννη, δεν θα επικοινωνήσουμε πιά από εδώ, από το διαδίκτυο που ήταν το μοναδικό κανάλι επικοινωνίας μας τα τελευταία χρόνια...
Πάρε μαζί σου Γιάννη, -να κάνουν δροσερά τα σύννεφα που σε τύλιξαν- όλα τα παιδικά μας όνειρα... Έχε μαζί σου στους κόσμους τους άγνωστους, -στα δώματα τ' απάτητα που σκαρφάλωσες τόσο νωρίς- την παιδική μας αγάπη, τη μοναδική μας φιλία... Την τόσο αγνή ως όλων των παιδιών...
Δεν έχω καλέ μου φίλε, τίποτε άλλο να σου δώσω...
~~~
Τη σκέψη μου στέλνω στη μητέρα σου τη Σοφία, στ'αδέρφια σου τον Πολύδωρο και την Αμαλία... Στον πατέρα σου που εσύ θα συναντήσεις... Εκεί θα βρεις και τους δικούς μου γονείς! (τι τραγική σύμπτωση, τέτοια μέρα 4 Νοέμβρη 1993 έφυγε ο πατέρας μου...)... Δώσε τους γνώρα Γιάννη, όπως λέμε στα χωριά μας... θ' απορήσουν που τόσο νέο θα σε δουν...
~~~
Εδώ το έμαθα....
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016
Ο Παπάς μας έφυγε, ο Παπάς μας πάει. Μάζεψε τα κουράγια του, την πρεσβυτέρα και τα τέσσερα παιδιά του και πάει μετανάστης - παπάς στην Αυστραλία
Θεία Λειτουργία με... λυγμούς
31/10/2016
του Χρόνη Πολυχρονίου
31/10/2016
του Χρόνη Πολυχρονίου
Ο Λαός έκλαιγε, το εκκλησίασμα έκλαιγε γοερά, ο παπάς στο Ιερό έκλαιγε και έτσι προχωρούσε η Θεία Λειτουργία, η αποχαιρετιστήρια Θεία Λειτουργία, σήμερα 30 του Οκτώβρη στο Κυπαρίσσι της Λακωνίας.
Ο Παπάς μας έφυγε, ο Παπάς μας πάει. Μάζεψε τα κουράγια του, την πρεσβυτέρα και τα τέσσερα παιδιά του και πάει μετανάστης - παπάς στην Αυστραλία.
Έτσι σήμερα στον Ιερό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Κυπαρίσσι τελέστηκε αποχαιρετιστήρια Θεία Λειτουργία, στην οποία χοροστάτησε αυτός μόνος, ο ίδιος με σύσσωμο το Χριστεπώνυμο πλήθος του χωριού. Ήταν όλοι εκεί, όσοι υπήρχαν ήταν εκεί, ακόμη και αυτοί που αργούν στην εκκλησία. Και ήταν εκεί, στον ίδιο Ναό που πριν είκοσι χρόνια ανέλαβε να ηγηθεί στο ποίμνιο της ενορίας του χωριού. Εκατοντάδες οι Λειτουργίες, οι Εορτές και τα Άγια Μυστήρια ως τα σήμερα, χιλιάδες όμως οι αναμνήσεις για τον καθένα και όλους μαζί.
Η Λειτουργία προχωρούσε και η συγκίνηση ανέβαινε. Στην παγωμένη κατανυκτική σιωπή, ακούγονταν μόνο οι ασταμάτητοι λυγμοί κάποιων γυναικών, ενώ οι άντρες, πιο ψύχραιμοι είχαν κατεβάσει κατηφείς τα κεφάλια χαμηλά, πολύ χαμηλά. Όταν όμως πριν την Θυσία ο Πατέρας Χαράλαμπος ζήτησε από την Ωραία Πύλη «συγνώμη», κανείς δεν είχε να του συγχωρήσει τίποτα, διότι ήταν σε όλα του, ΑΨΟΓΟΣ. Έτσι μόνος και με τρεμάμενη αλλά στεντόρεια την ωραία φωνή του ολοκλήρωσε την Λειτουργία. Τους μνημόνευσε απαξάπαντες όλους, και μετέλαβαν πολλοί, πάρα πολλοί, λες και ήταν η τελευταία τους φορά.
Στην συνέχεια προσπάθησε να αρθρώσει λόγο αποχαιρετισμού, ευχών και ευχαριστίας. Εκεί τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα. Εκεί έσπασε, σπάσαμε και εμείς μαζί του. Τα κλάματα από το εκκλησίασμα γίναν γοερά, καθώς τα λόγια βγαίναν αργά, φορτισμένα και είχαν χάσει εν πολλοίς την σημασία τους. Μόνο λυγμοί. Όλοι πνίγανε μια κραυγή, «ΑΞΙΟΣ», μα του πήγαινε μικρή, αφού αυτός αποδείχθηκε, πανΑΞΙΟΣ. Τους ευχαρίστησε όλους ανεξαιρέτως, στάθηκε ιδιαίτερα στον Αρχιερατικό Επίτροπο Πατέρα Γεράσιμο που «πάντα ήταν δίπλα του και τον συμβούλευε παρά τον φόρτο εργασίας του», όπως ο ίδιος είπε. Το τελευταίο Αντίδωρο, μαζί με την αναμνηστική εικόνα που πήρανε όλοι, κάποιοι το κράτησαν για τα «τελευταία» τους, όπως ομολόγησαν οι ίδιοι.
Το σημαντικό, είπε στην αρχή της ομιλίας του «για έναν ιερωμένο είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη, τον σεβασμό και την ειλικρινή αγάπη των ανθρώπων». Και αυτός τα κέρδισε όλα. Μαζί με την πρεσβυτέρα του και τα τέσσερα παιδιά του, κέρδισε τις καρδιές μας και δικαίωσε στο έπακρο το ρόλο που παίζει η Εκκλησία μέσα στο Λαό. Είχα την τιμή και την πρόνοια να τον αποχαιρετήσω δημόσια σε μια εκδήλωση «τιμής και μνήμης για τους δασκάλους» που έγινε πρόσφατα τον Αύγουστο στο Χωριό. Εκεί του είπα: «Ήσουν ένας υπέροχος λειτουργός, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας υποδειγματικός οικογενειάρχης, ένας τέλειος και ευλογημένος ιερωμένος. Ήσουν ένας από εμάς και μας δίδαξες ήθος και αξιοπρέπεια. Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μας, θα σε συνοδεύουν πάντα όπου και να είσαι.»
Σήμερα, λίγο πριν την αντιφώνηση, τα αναμνηστικά και τις αξέχαστες στιγμές που ζήσαμε, το εκκλησίασμα προσυπέγραψε τα λόγια μου αυτά, με τα δάκρυά του.
ΥΓ. Το κείμενο αυτό απευθύνεται και στους ομογενείς των ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλίας.
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016
«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30 π.μ. της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου»
«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30 π.μ. της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις, αμύνονται του πατρίου εδάφους».
Ο δημοσιογράφος του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, Κώστας Σταυρόπουλος μεταδίδει από το ραδιόφωνο το πρώτο πολεμικό ανακοινωθένκαι ενημερώνει τους Έλληνες για την κήρυξη του πολέμου με την Ιταλία , την απαρχή αυτού που αποκαλείται το «έπος του '40».
Και η ιστορία αρχίζει να γράφεται... Μια ιστορία με πολλές άγνωστες πτυχές, προσωπικές εμπειρίες γνωστών και άγνωστων ηρώων που έρχονται να προσφέρουν με την τραγικότητά τους, άσβεστες μνήμες δόξας αυτού του λαού.
Οι πρώτες στιγμές της ιταλικής επίθεσης σε ένα από τα προκεχωρημένα φυλάκια της ελληνοαλβανικής μεθορίου, ο πρώτος νεκρός αξιωματικός στο μέτωπο από τα ιταλοκρατούμενα τότε Δωδεκάνησα, ο πρώτος νεκρός δημοσιογράφος που εκτός από φαντάρος ήταν και πολεμικός ανταποκριτής, ο μοναδικός επιζών σήμερα συνάδελφός του, 25 χρονών τότε, ο μουσουλμάνος φαντάρος που γύρισε από το μέτωπο ανάπηρος, το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ρόδο, το καραβάνι των γυναικών με τα 75 γαϊδουράκια που μετέφεραν από το Νεστόριο του Γράμμου εφόδια στο Καλπάκι, η ελληνική απόβαση από τον Κερκυραϊκό «λόχο θανάτου» στο μέτωπο της Θεσπρωτίας και το ημερολόγιο του ιταλού λοχαγού-γραμματέα της ιταλικής μεραρχίας Σιένα.
Κυριάκος Κορτέσης
__________
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)