~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Οι ’Ελληνες…δέχονται όλους τους αδικημένους ξένους και όλους τους εξωρισμένους από την πατρίδα των δι’ αιτίαν της Ελευθερίας». Ρήσεις του Ρήγα Βελεστινλή
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

!!

!!
Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη

~


Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

Η Φωτό Μου

Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή // Επικοινωνία στο email: kepeme@gmail.com

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΕΛΛΑΔΑ - ΜΝΗΜΕΙΑ - Αρχαιολογικοί χώροι - Ελληνικός Πολιτισμός - "Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"
.................................................................~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τελευταίες Ειδήσεις

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2014

Απείρανθος 1937 - Τα διαφορετικά κάλαντα μιας Απεραθίτισσας

  Φωτογραφιες Μνημες Παραδοση 




Τα διαφορετικά κάλαντα μιας Απεραθίτισσας
Απείρανθος 1937

Στο Μόντρεαλ του Καναδά βρίσκονταν ξενιτεμένοι οι αδελφοί Γιάννης και Μανόλης Χατζηπέτρου . Η αδερφή τους στο χωριό αποφάσισε την Πρωτοχρονιά να τους στείλει ευχές . Βγάζει λοιπό μια φωτογραφία με το σταμνί στον ώμο, σαν γύριζε από το πηγάδι , του Καραβά και γράφει πίσω τις ευχές της με τη μορφή καλάντων:

Καλήν ημέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας ,
να σας εφέρω δροσερό νερό απ’ το χωριό σας.
Σηκώστε να μ’ ανοίξετε την πόρτα τη δική σας,
που σας εφέρνει δροσερό νερό η αδερφή σας .
Ανοίξετε την πόρτα σας να μπω ιατί σηκώνω,
σας εύχομαι, καλές γιορτές κι ευτιχισμένο χρόνο .
Στο σπίτι σας ποδαρικό εω θα κάμω φέτο
και σας εφέρνω και νερό ια να μην έρθω σκέτη
φέρνω του Καραβά νερό και τα ποτήρια πιάστε
να σας επώ καλή χρονιά κι ευτιχισμένοι να στε "


Πια καλύτερα κάλαντα ήθελαν οι ξενιτεμένοι στον Καναδά Απεραθίτες ?
Από το βιβλίο ΑΠΕΙΡΑΝΘΟΣ του Νίκου Κεφαληνιάδη

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Best wishes to you and your family for a Merry Christmas and a Happy New Year!

Τις καλύτερες ευχές μου για εσάς και την οικογένειά σας 
για Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος!





Τορόντο
1315 Lawrence Avenue East, μονάδα 522, Τορόντο, Οντάριο, M3A 3R3, Καναδάς
τηλ. +1 416 391 2286 ., φαξ +1 416 391 0091 , χωρίς χρέωση: +1 866 496 4539

Μόντρεαλ
6855 Ave. De L 'Epee, σουίτα 308, Montreal, QC H3N 2C7, Καναδάς
τηλ. +1 514 270 7337 ., φαξ +1 514 270 8338 , χωρίς χρέωση: +1 866 496 4539

Αθήνα
5 Απόλλωνος., 5ος όροφος (Πλατεία Συντάγματος), Αθήνα 10557, Ελλάδα
τηλ. +30 210 3230 205, φαξ. +30 210 3230 205, άμεση: +30 6940 556729



Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014

Αποχαιρετούμε τον δάσκαλο Τζον Αντον -από το Ζυγοβίστι Γορτυνίας

Πρόσωπα 

Της Pίτσας Mασούρα

Τζον Αντον (Γιάννης Αντωνόπουλος)
Ηταν ένας πύρινος λόγος. Θύμιζε σονάτα allegro. Ενας λόγος γρήγορος και συγχρόνως δραματικός με μοναδικές παύσεις που έδιναν στον ακροατή την ανάσα για να αφουγκραστεί τα μηνύματα. Στα μάτια μου, εκείνος ο λόγος θύμιζε κύκνειο άσμα. Κραυγή αγωνίας για τον Ελληνισμό που στα μάτια του δασκάλου αλλοιώνεται, γίνεται δευτεροκλασάτος, παρουσιάζει σημάδια βαθιάς μη αναστρέψιμης κόπωσης, κουκκίδα καθώς είναι πια μιας παγκοσμιοποιημένης κοσμόπολης, όπου ο homo sapiens έχει σχεδόν ολοκληρωτικά παραχωρήσει γη και ύδωρ στο homo technicus.
Πινακας του Πουσέν. Αρκάδες βοσκοί
Ψηλός, ευθυτενής, παρά το προχωρημένο της  ηλικίας, με δύο καθάρια γαλανά μάτια, ο καθηγητής της Ελληνικής Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Φλώριδας, Τζον. Π. Αντον  στεκόταν όρθιος στο πόντιουμ και με κάθε του λέξη, κάθε του ανάσα καθήλωνε όλο και περισσότερο όσους είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στο Λεβίδι το περασμένο Σαββατοκύριακο στην προς τιμήν του εκδήλωση με τον τίτλο «Ελληνικότητα και Πολιτική», υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αρκαδίας, του Αρκαδικού Μουσείου Τέχνης και Ιστορίας -στις Δρυάδες- τη συμμετοχή του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων και τη χορηγία του εκδοτικού οίκου «Μίλητος».
Μικροί τον αποκαλούσαμε δάσκαλο τον Αντον. Και ήταν πράγματι δάσκαλος, γιατί αν και κατακαλόκαιρο δεν δίσταζε να μας βασανίζει με τα Ηθικά Νικομάχεια και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη, σε τέτοιο βαθμό ώστε με τον καιρό έγινε κάτι σαν ευχάριστη συνήθεια να καταφεύγουμε, όσοι από μας ήθελαν, σ’ αυτές τις διδαχές που δεν ξέρω αν μας έκαναν καλύτερους, τουλάχιστον όμως μας βοήθησαν να κατανοήσουμε πολιτικά και κοινωνικά νοήματα και παράλληλα να κινηθούμε ένα βήμα πιο πέρα από την τετριμμένη άποψη της σύγχρονης ζωής.
Ευάγγελος Χρυσός
Τέτοιες ανησυχίες με κρατούν ξάγρυπνο, είχε πει παλαιότερα ο Τζον Αντον σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Και ακριβώς αυτή την αποστροφή του λόγου του θύμισε στους φίλους του καθηγητή, στο Λεβίδι, ο Ευάγγελος Χρυσός  πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων. «Ως θιασώτης του ελληνικού πνεύματος, περισσότερο από κάθε άλλον, με ανησυχεί η υποψία ότι το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, όποιες αξίες κι αν επιλέξει να επιβάλει, σε κάποιο σημείο αυτές θα συγκρουστούν με την κλασική φιλοσοφική και πολιτική κληρονομιά. Τέτοιες ανησυχίες με κρατούν ξάγρυπνο». Σωστά επεσήμανε ο Ευάγγελος Χρυσός: συγκλονιστική εξομολόγηση! Διαπερνά όλα τα κείμενά του. Αγωνιά για την τύχη των αξιών της κλασικής Ελλάδας, τώρα που υποχωρούν οι κλασικές σπουδές στις ΗΠΑ, όπου επί 55 χρόνια ο Αντον διδάσκει τα Ελληνικά Γράμματα, διαδίδοντάς τα και έξω από τα τείχη των πανεπιστημίων. Ο Αντον αγωνιά για τον ανθρωπισμό του λόγου, όπως τον εννόησαν οι τραγικοί μας ποιητές. Το μοναδικό, κατά τη γνώμη του, φάρμακο για την καταστολή της ύβρεως.
Γεώργιος Κοντογιώργης
Παρόντες ομιλητές ο ιστορικός Λίνος Μπενάκης, ο πρώην πρύτανης του Παντείου Γιώργος Κοντογιώργης  και ο ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ Δημήτρης Ανδριόπουλος. Παινεύουν τον δάσκαλο. Το αξίζει, λέω μέσα μου. Ο γιος μου παραδίπλα τον κοιτάζει εκστατικός. Δικαίως. Τώρα γνωρίζεται με τον Πλάτωνα… Κι ύστερα η πύρινη, όπως προανέφερα, αντιφώνηση του δάσκαλου, αφιερωμένη σ’ έναν σπουδαίο φίλο του που δεν είναι πια ανάμεσά μας, τον Γαληνό Καρακώστα. «Ο Αριστοτέλης αναφερόταν συχνά στην ανθρώπινη εντελέχεια. Για συγκεκριμένα ανθρώπινα όντα με τις επιθυμίες, τα πάθη και τα όνειρά τους, τους τελικούς σκοπούς και τη νοημοσύνη τους. Σήμερα, οι παγκοσμιολόγοι επικαλούνται ως χαρακτηριστικά του σύγχρονου ατόμου σωρεία αριθμών, υπολογιστές, ορίζοντες παραγωγής, διακινήσεις αγορών, εικονικό χώρο και πλαστικό χρόνο. Τα όντα ζουν σαν να κινούνται μηχανικά πάνω στη σκακιέρα της διεθνούς αγοράς, υπάκουα των προσταγών της παραγωγής και της κατανάλωσης. Ούτε μια λέξη για παιδεία ούτε ένας ψίθυρος για πολιτική αρετή»
«Ολοι οι άνθρωποι από τη φύση τους επιθυμούν την γνώση». (Αριστοτέλης – Μεταφυσικά). Ως γνώστες, ανέφερε ο δάσκαλος, ανήκουμε στην ίδια ουσία εκ φύσεως και καθόσον διαφέρουμε ως άτομα, οι διαφορές οφείλονται στις συμβαίνουσες διακυμάνσεις και ιδιοτυπίες των επιθυμιών και των παθών. Με τη βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος είναι φύσει ζώον λογικόν και πολιτικόν, οι Ελληνες άνοιξαν τον δρόμο για τις μελλοντικές γενιές να στοχαστούν πάνω στον πολιτικό βίο ως βασική προϋπόθεση για την ενότητα της ανθρωπότητας… 
Υπενθύμιση; Προειδοποίηση; Αλήθεια, πόσο υπαρκτός είναι ο φόβος του δασκάλου για τον αφελληνισμό μας; Και πόσο θεωρείται πιθανή η ανάκτηση ενός έλλογου μελλοντικού πολιτισμού;
Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 25-7-2010
Δείτε και στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" http://arkadiko.blogspot.gr/

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014

Το μάζεμα της ελιάς - “The Olive Tree Will Always Be Here”

Εκπληκτικό φιλμ για μια παράδοση αιώνων.



Ένα υπέροχο οπτικό ταξίδι στους ελαιώνες της Κρήτης γεμάτο μνήμες, συγκίνηση, και την ψυχή της Ελλάδας.
“The Olive Tree Will Always Be Here”, δηλαδή “η ελιά θα είναι πάντα εδώ” ο τίτλος του ολιγόλεπτου φιλμ. Μια ταινία μικρού μήκους για την σημασία της ελιάς για τους Έλληνες με αισθητική τελειότητα, δύναμη και ευαισθησία. Μαγικές κινηματογραφικές εικόνες από μια φθινοπωρινή Κρήτη και από πρόσωπα βγαλμένα από μια άλλη εποχή.


πατήστε πάνω ΕΔΩ




______________
http://www.enimerwsi.gr/mazema-tis-elias-ekpliktiko-film-gia-mia-paradosi-eonon/

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014

Οι σημαντικές δεκαετίες 70 και 80 στον Καναδά


  ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟΥ   


Γράφει ο Πάνος Κριάς


Αρχές 10ετίας του 70 είχα εγκατασταθεί στο μακρινό Τορόντο του Καναδά. Νεαρό μεταναστόπουλο τότε, μόλις είχαμε συστήσει το αγαπημένο μας συγκρότημα ‘‘HERME’S CHILD’’ – τι να απέγινε άραγε ο κιθαρίστας μας ο Τάσος Ιγνατιάδης; Από τότε έχω να τον δω.
Όμως, για βιοποριστικούς λόγους είχα αρχίσει να εργάζομαι και ως κιμπορτίστας στο κέντρο ‘‘ΝΕΡΑΪΔΑ’’ στην περίφημη Danforth Avenue. Εκεί είχα συνοδεύσει τον Τόνυ Μαρούδα, τον Τέρυ Χρυσό, την Κλειώ Δενάρδου! και άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής. Δίπλα ακριβώς βρισκόταν η μπουάτ ‘‘ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ’’ και όταν τελείωνα τη δουλειά απ’ το κέντρο πήγαινα και έπαιζα πιάνο εκεί με τα παιδιά.
Η δεκαετία του 70 ήταν η σημαντικότερη στον Καναδά ακριβώς επειδή είχε προηγηθεί η Χούντα και είχε κινητοποιήσει το καλύτερο κομμάτι της ελληνικής διανόησης απανταχού της Γης.
Υπήρχαν ελληνοκαναδικές πολιτικές οργανώσεις, το ΠΑΚ, αργότερα το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. καλλιτεχνικές οργανώσεις. πολιτιστικοί σύλλογοι, φοιτητικοί σύλλογοι και φυσικά οι απαραίτητοι σύλλογοι των ελληνικών χωριών που χόρευαν την Καραγκούνα!
Θα αναφερθώ περισσότερο -λόγω χώρου -στις μπουάτ του Τορόντο οι οποίες αποτέλεσαν τον πυρήνα, την πνοή και την ανάσα πολιτισμού για του απόδημους Έλληνες του εξωτερικού.
Παρά όμως την προσφορά μας, κανένας δεν ενδιαφέρθηκαν ουσιαστικά για την απαρέγκλιτη και ασφαλή συνέχιση του πολιτιστικού αυτού οργασμού της οδού της Ντάνφορθ. Την έχουν γράψει και στα ελληνικά τώρα ε; !
Οι μπουάτ αυτές κατά το τέλος της 10ετίας του 80 απλώς εξέπνευσαν.
Θα αναφέρω μόνο για λόγους ιστορικούς ποιοι τροφοδότησαν περισσότερο, τους πυρήνες αυτούς της διασποράς.
Από όσο θυμάμαι την πρώτη μπουάτ τον ‘‘ΔΟΥΡΕΙΟ ΥΠΠΟ’’ την ίδρυσε ο Νίκος Τσίγκος μαζί με την ποιήτρια Καναδέζα γυναίκα του την Γκουέντολιν.
Αργότερα από εκεί πέρασαν οι μεγάλοι ογκόλιθοι της ελληνικής μουσικής: Μαρκόπουλος, Θεοδωράκης, Λεοντής κ.α.
Την άλλη μπουάτ τις ‘‘ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ’’ που ως επί το πλείστον έπαιζα κι εγώ, την είχε ανοίξει ο Κώστα Μπακογιάννης.
Τότε είχαμε βγάλει και 8 track δίσκο: Κοσμάς Μαρινάτος, Ν. Τσίγκος και Πήτερ Κριάς.
Αργότερα δούλευε εκεί μόνιμα και ο Νίκος Νικολαίδης.
Από τις ‘ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ’ πέρασαν όσο μπορώ τώρα να θυμηθώ, οι, Λάμπρος Βασιλείου, Αντώνης Μιχαηλίδης, Γιώργος Κωτσόπουλος, αλλά και άλλοι Καναδοί καλλιτέχνες. 
Μερικά ακόμα ονόματα που βοήθησαν σημαντικά στην υπόθεση του ελληνισμού στο Τορόντο ήταν ο γιατρός Θανάσης Φούσιας, ο Γιώργος Παπαδάτος με το ‘‘ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ’’ του και ο Αντώνης Αρτεμάκης. Επίσης ο Δημήτρης Αϊβαλής με την εφημερίδα, ‘ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ’. όπου έγραφα κι εγώ εκεί.
Ο Χρήστος ο Ζιάτας ήταν ο πιο σημαντικός ποιητής της Ντάνφορθ..
Υπήρχε επίσης η Μπουάτ ‘‘ΚΟΥΪΝΤΑ’’ όπου είχα συνοδεύσει εκεί την αλησμόνητη Καίτη Χωματά. Στις Boite αυτές παίζαμε τραγούδια μελοποιημένης ποίησης έτσι; Ελύτης, Ρίτσος, Σεφέρης, Καββαδίας..
Αυτοί είμαστε οι βασικοί συντελεστές των μπουάτ στο Τορόντο, αλλά η άγνοια, η συντήρηση και η φιλαργυρία δεν επέτρεψαν να διατηρηθούν αυτοί οι σημαντικοί θύλακες επαφής και επικοινωνίας με την μητέρα Ελλάδα και τα παιδιά των μεταναστών δεν έχουν τώρα πια να πάνε πουθενά σε κανέναν αξιόλογο χώρο για να ψυχαγωγηθούν, διότι οι γονείς τους, οι απόδημοι, και η περιβόητη Ελληνική Κοινότητα Μητροπολιτικού Τορόντο δεν έκαναν τίποτα για να βοήθησαν έμπρακτα και οικονομικά τους χώρους αυτούς για να συνεχίσουν το έργο τους και να προσφέρουν, με αποτέλεσμα να μαραζώσουν τώρα και να εξαφανισθούν. Και τι τους έμεινε; H μικροψυχία και τα δολάρια.
Και εδώ ανακύπτει το εξής βασανιστικό ερώτημα.
ΔΕΝ θα καταγραφούν τουλάχιστον αυτές οι σημαντικές δεκαετίες 70 και 80 όπου άνθισε ο ελληνικός πολιτισμός στον Καναδά; Υπήρχαν άπειρες πολιτικές και καλλιτεχνικές οργανώσεις. Υπήρχε αγωνιστική ατμόσφαιρα. ΔΕΝ θα ασχοληθεί κανένας φορέας με την καταγραφή των γεγονότων αυτών που σηματοδότησαν την ταυτότητα του απόδημου ελληνισμού ανά την Οικουμένη;
______________
http://www.notospress.gr/article.php?id=16821

Δευτέρα 4 Αυγούστου 2014

Ξεκίνησε η Εβδομάδα Απόδημου 2014 στην Κεφαλονιά στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου “Ο ΚΕΦΑΛΟΣ”

  ΑΠΟΔΗΜΟΣ  ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ   

- Αναγγελία παρουσίασης στην Νέα Υόρκη βιβλίου για τον Ντε Φούκα  


Ξεκίνησε η Εβδομάδα Απόδημου 2014 στην Κεφαλονιά στο Δημοτικό Θέατρο  Αργοστολίου “Ο ΚΕΦΑΛΟΣ” με ομιλίες και χαιρετισμούς. Εκεί ήταν η Βουλευτής κ. Αφρ. Θεοπεφτάτου, ο αντιπεριφερειάρχης . Σ. Κουρής, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Ν. Ανουσάκης, ο Γ.Γ. Νέας Γενιάς Π. Κανελλόπουλος, ο Πρόεδρος του ΤΕΙ κ. Ναπ. Μαραβέγιας κ.ά. Ο Δήμαρχος δυστυχώς απουσίαζε για προσωπικούς λόγους.
Θα σας μεταφέρουμε μέσα στο κλίμα της αίθουσας και των ομιλιών, θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ξεχωριστά  όλες τις ομιλίες:
↔ΕΝΑΡΞΗ – ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
→Γ.Γ.Ν. ΓΕΝΝΙΑΣ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
→ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑΣ
→ΘΕΟΦ. ΧΑΡΤΟΥΛΙΑΡΗΣ
→ΓΙΑΓΚΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ
→ΕΥΗ ΛΕΙΒΑΔΑ – ΝΤΟΥΚΑ
→ΜΑΡΙΝΟΣ ΧΙΟΝΗΣ – ΔΙΟΝ. ΜΑΡΚΑΤΟΣ
→ΓΕΡΑΣ. ΙΛΙΝΟΙΣ – ΤΣΟΥΡΟΥΦΛΗΣ
→PROF. HEINZ WARNECKE
Σπύρος Αλεβιζόπουλος  - Kefalonianews.gr


Για το έργο της Ευρυδίκης Λειβαδά Ντούκα για τον Ιωάννη Απόστολο Φωκά Βαλεριάνο (Χουάν ντε Φούκα) τον πρώτο Ευρωπαίο που έφθασε στον Ν.Δ. Καναδά

Αναγγέλθηκε από την Ταμία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κεφαλλήνων και Ιθακησίων ΟΔΥΣΣΕΥΣ κ. Αγγελική Χιόνη και τον Αντιπρόεδρο κ. Φίλιππο Ρασσιά η παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος με τίτλο: “The Straits of Chimera” της Ευρυδίκη Λειβαδά Ντούκα που θα γίνει στην Νέα Υόρκη στις 31 Οκτωβρίου 2014 από το Τμήμα Βυζαντινών και Νεώτερων Ελληνικών Σπουδών του Queens College του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Για το έργο αυτό μίλησε παρουσιάζοντας παράλληλα και σχετικό οπτικό υλικό η συγγραφέας και είπε τα εξής:

Στις 25 Ιανουαρίου 2008 στη Στοά του Βιβλίου κατά την παρουσίαση, δυο από τους ομιλητές, οι Πρέσβεις Δρ. Renata Vielgosz του Καναδά και ο κ. Juan Ramon Martinez Salazar της Ισπανίας αναφέρθηκαν στην ανάγκη μετάφρασης το έργου στην αγγλική και ισπανική «έτσι ώστε η μορφή του Juan de Fuca και η μυθιστορηματική του ζωή να γίνουν διεθνώς γνωστές».
Τελειώνοντας τότε την ομιλία μου είπα πως επιτέλεσα ένα χρέος που τη βραδιά εκείνη κλείνει τον κύκλο του. Ο cpt Παναγιώτης Τσάκος μου ψιθύρισε: «Αρχίζει τον κύκλο του». Και πράγματι υπεστήριξε και υλοποίησε άμεσα τη χρηματοδότηση της αγγλικής μετάφρασης την οποία πραγματοποίησε η Ουρανία –Νίνα Κρεμμύδα σεβόμενη τις γλωσσικές ιδιομορφίες του βιβλίου.
Και φθάνουμε στο σήμερα, όπου, κρατώντας το copyright, και μετά από μη ενδιαφέρον του «Kέδρoυ» για έκδοση στην αγγλική, προσέφερα δωρεάν την πρώτη αυτή αριθμημένη έκδοση στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Κεφαλλήνων και Ιθακησίων ΟΔΥΣΣΕΥΣ, με δαπάνες μελών της οποίας το έργο εξεδόθη.
Αυτή είναι η σύντομη ιστορία του βιβλίου το οποίο είναι αφιερωμένο στον πρώτο Ευρωπαίο που πάτησε στις ακτές του Δυτικού Καναδά και που διέσχισε τη λωρίδα που χωρίζει το Βανκούβερ από την Ολυμπία: στον Ιωάννη-Απόστολο Φωκά-Βαλεριάνο, στο πρόσωπο του οποίου τιμώνται όλοι οι ταξιδευτές, όλοι οι Έλληνες πρωτοπόροι που άνοιξαν νέους δρόμους, που μίκρυναν τον κόσμο και μας έφεραν όλους πιο κοντά.
Το θέμα του Φωκά άρχισε να με προβληματίζει από το 1992 όταν η φίλη μου Νίνα Κρεμμύδα συνέβαλε στην ονοματοδοσία βουνού της οροσειράς στη χερσόνησο της Ολυμπίας –βρίσκεται νότια από τα Στενά Ντε Φούκα- με το όνομα «Βαλεριάνος» από το δεύτερο επώνυμο του Φωκά. Άρχισα να μελετώ αρχικά Τσιτσέλη κι Άνθιμο Μαζαράκη για αυτόν τον ιδιαίτερο τυχοθήρα Κεφαλλονίτη του 16ου αι. Και δεν άργησα να βρεθώ σε ένα δαιδαλώδες μονοπάτι που με πήγαινε όπου ήθελε αυτός τον οποίο είχε διαλέξει η Ιστορία πολύ πριν τον επιλέξω εγώ. Εγώ, ήμουν -και είμαι- απλώς, το κανάλι μέσω του οποίου διοχετεύονται πληροφορίες για τον Φωκά. Κι έτσι, από τότε, μέχρι και σήμερα, είμαι χωμένη σε απίστευτα αρχεία ψάχνοντας για τον Κεφαλλονίτη που υπάκουσε τυφλά στην απαιτητική τύχη του κι οδηγήθηκε στις μεγάλες θάλασσες με «τα τέρατα, τα θηρία και τις γοργόνες».
Θα μου επιτρέψετε να σας ξεναγήσω σύντομα στην πορεία του.
Στο χρυσό λυκαυγές της Αναγέννησης και στο λυκόφως του ιπποτικού ρομαντισμού, στα χρόνια δηλαδή που γεννήθηκαν ήρωες κι αποβράσματα, στην άγρια και δυσπρόσιτη γη του νησιού μας, είδε το φως απόγονος αρχοντικής Βυζαντινής οικογένειας που η ζωή του έμελλε να είναι τόσο διαφορετική από τους συγκαιρινούς του!
Οι αναζητήσεις του, τού άνοιξαν ατραπούς μοναδικότητας που, χρόνια αργότερα, χωρίς αυτός να έχει πλήρη αντίληψη τής, σε παγκόσμιο επίπεδο, συμβολής του στον ανικανοποίητο πυρετό των ανακαλύψεων, κι αφού είχε ταφεί στη γή του χωριού του Βαλεριάνου, οι χάρτες στα σημάδια της ρότας του, έσβησαν το «Άγνωσται Γαίαι» ή το φανταστικό «Στενά ή Πέρασμα του Ανιάν» και έγραψαν στο διηνεκές «Στενά Χουάν ντε Φούκα».
Ο νεαρός Φωκάς είχε στα κύτταρά του την ορμή, τον πόλεμο, την ψυχή της Κεφαλλονιάς, την επιβιωτική δύναμη βασικό στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του πειρατή (θα επιζήσει ό,τι κι αν γίνει). Πήγε έφηβος ακόμα, σε κράτη τρανά: στη Βενετία, στην Ισπανία. Ανοίχτηκε στους ανέμους του κόσμου. Έπλευσε σε ορίζοντες εκτυφλωτικά καθαρούς. Τον εμπιστεύθηκαν μεγάλες προσωπικότητες και του ανέθεσαν σπουδαία καθήκοντα –όπως αυτό του maestre και του piloto-. Τον άρπαξαν ονομαστοί κουρσάροι της Αυλής της Ελισάβετ –ο Francis Drake το 1578 και ο Thomas Cavendish το 1588- κι έθεσαν τη ζωή τη δική τους και του πληρώματός τους στα χέρια του. Κατόρθωσε και τους ξέφυγε.
Μπήκε σε βασιλικές αυλές μέχρι που το Στέμμα το Ισπανικό, αναγνωρίζοντας την πολύχρονη πείρα του, τού ζήτησε να ανοιχτεί με δαίμονες καιρούς στα παγωμένα νερά, πέρα κι από το άγνωστο ακόμα. Τελικά, είχε την τύχη με το μέρος του. Επέζησε ασύλληπτων κακοτυχιών, κατέγραψε καινούργια ρεύματα, καινούργιες ρότες. Επέστρεψε με διεκδικήσεις. Απογοητεύθηκε πλήρως. Και τότε χάραξε το δρόμο της επιστροφής. Αποφάσισε να φθάσει στο νησί του. Η θαυμαστή «τρέλα» της Κεφαλλονιάς όμως δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Παρέσυρε συγχωριανούς του στα σχέδιά του για επιστροφή στα παγωμένα νερά, σχέδια που δεν πραγματοποιήθηκαν όμως γιατί ήπιε το νερό της Στυγός.
Γεννημένος στο νησί του βρασμού –βράζει κι η γη και το αίμα-, είχε μπολιαστεί με το ατρόμητο. Και σαν ατρόμητος μπορούσε τα πάντα.
Αυτός ήταν ο δικός μας θαλασσοπόρος. Αυτός είναι ο δικός μας ήρωας που έσπασε τα στενά όρια του κόσμου του και ξεχύθηκε στην απέραντη πρόοδο, στην ανακάλυψη και στην εξέλιξη.
Η αχλύ των αιώνων κρατά -και προφυλάσσει ίσως- πολλά δικά του μυστικά που, πιθανόν, να μην αποκαλυφθούν ποτέ. Ή να παρουσιασθούν όταν ο χρόνος κι η τύχη το συναποφασίσουν.
Όπως, πέντε χρόνια μετά την έκδοση στην Ελληνική, από απίθανη πηγή, πληροφορήθηκα την εμπλοκή του στην Ναυμαχία των Εχινάδων –ή της Ναυπάκτου όπως η ιστορία την έχει διασώσει- μαζί με τον Θερβάντες και τον Δον Ζουάν.
Στη σελίδα 299 στο Αγγλικό και στην 272 στο Ελληνικό υπάρχουν δυο παράγραφοι. Η μεν πρώτη εκθέτει δράσεις του ντε Φούκα το 1570, η δε δεύτερη αρχίζει τον Μάϊο του 1572. Το διάστημα αυτό, όσο κι αν έψαξα τότε που ερευνούσα κι έγραφα το βιβλίο, δεν κατόρθωσα να τον ξετρυπώσω. Οπότε τον άφησα να πλανιέται στα λιμάνια της Νέας Ισπανίας.
Όμως η αλήθεια, η πραγματική πληροφορία, έρχεται και θηλυκώνει -ως πάζλ-, και τα ιστορικά γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με θαυμαστή ακρίβεια δένοντας πρόσωπα, ενέργειες και καταστάσεις.
Κι έτσι, εκεί που νόμιζα πως γλίτωσα από αυτόν, εκεί ξανατρύπωσα στον δικό του Λαβύρινθο. Και τη φορά αυτή τα αρχεία δεν είναι μόνον τα γνωστά, τα βενετικά ή τα ισπανικά, ή του Λονδίνου ή του Μεξικό. Είναι τα αρχεία του Βατικανού κι αυτά της Κωνσταντινούπολης. Οφείλω να παραδεχθώ πως είμαι επίμονη μαθήτρια των λεπτομερειών της ιστορίας και … πού θα πάει; θα βγάλω άκρη. Όμως, δεν θέλω να σας κουράσω άλλο.
Νοούνται ευχαριστίες βαθιές στη Νίνα Κρεμμύδα και στην επιμελήτρια του αγγλικού κειμένου κ. Ελένη Δημητράτου, στο Ίδρυμα Μαρία Τσάκος και στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Κεφαλλήνων και Ιθακησίων ΟΔΥΣΣΕΥΣ.
Επίσης θερμές ευχαριστίες χρωστώ στους καλούς μου φίλους Αγγελική Χιόνη, Μαρίνο Χιόνη και Κώστα Βαγγελάτο γιατί, πιστεύοντας στην ανάγκη που έχει αυτά τα χρόνια η πατρίδα μας να βρίσκει και να αναδεικνύει μορφές παγκόσμιου κύρους, ανήγαγαν την έκδοση αυτή σε «προσωπικό θέμα τιμής» και τέλος, στον Σταμάτη Σπανουδάκη γιατί η μουσική του, που με όλη την αγάπη του μου χάρισε, θα συνοδεύσει την παρουσίαση του βιβλίου αυτού στην Αμερική –πρώτα ο Θεός κι ο Άγιος-.
Σας ευχαριστώ όλους που με ακούσατε.
Ευρυδίκη Λειβαδά Ντούκα

Κυριακή 3 Αυγούστου 2014

Η ελληνική κοινότητα των ΗΠΑ

  ΙΣΤΟΡΙΑ   



του ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η μετανάστευση αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο οι Έλληνες γνώρισαν από πολύ νωρίς στην Ιστορία τους. Ήδη από τα αρχαία χρόνια οι πλέον εύρωστες ελληνικές πόλεις-κράτη θα οργανώνουν αποστολές προς διάφορους προορισμούς στη Μεσόγειο και στα μικρασιατικά παράλια με σκοπό τη δημιουργία εμπορικών σταθμών. Εκείνοι οι «μετανάστες» βέβαια αποτελούσαν, ουσιαστικά, εντεταλμένους πολίτες με αποστολή τη διατήρηση ανοικτών εμπορικών οδών, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω ανάπτυξη της πόλης τους. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, πάλι, αρκετοί Έλληνες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε περιοχές εκτός του κύριου ελλαδικού χώρου. Οι τότε παραδουνάβιες ηγεμονίες, η Ρωσία, η Ολλανδία κ.ά., έμελλε να αποτελέσουν τους κυριότερους προορισμούς τών ως επί το πλείστον πλούσιων Ελλήνων.
ΘΑ χρειαστεί να περάσουν μερικές δεκαετίες από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους έως ότου οι Έλληνες γνωρίσουν μια άλλη διάσταση του φαινομένου πέρα από τις, εν πολλοίς, «εθελοντικές» μορφές μετανάστευσης οι οποίες περιγράφηκαν παραπάνω. 
Πιο συγκεκριμένα, περί τα τέλη του 19ου αιώνα το νεοσύστατο ελληνικό κράτος θα αντιμετωπίσει σωρεία οικονομικών και στρατιωτικών προβλημάτων οι οποίες επιδείνωσαν ιδιαιτέρως τις εσωτερικές συνθήκες διαβίωσης. Οι ελάχιστες δυνατότητες απασχόλησης και οι σαφώς δύσκολες συνθήκες καθημερινής διαβίωσης των Ελλήνων εκείνης της εποχής, τους οδήγησαν στο να βρουν ανακούφιση και ελπίδα σε ιστορίες για ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή καθώς και πλουτισμού σε χώρες του εξωτερικού, ωθώντας έτσι μια μεγάλη μερίδα εξ αυτών να μεταναστεύσουν.
 Έτσι, σχεδόν καθ΄ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα εκατομμύρια Έλληνες θα μεταναστεύσουν σε υπερατλαντικούς προορισμούς όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία αλλά και κοντινότερες όπως η Δυτική Γερμανία. Από τους παραπάνω προορισμούς ιδιαίτερης σημασίας ειδικά όσον αφορά τα εθνικά θέματα αποτέλεσε το μεταναστευτικό ρεύμα προς τις ΗΠΑ κυρίως λόγω του βαρυσήμαντου ρόλου των τελευταίων στα διεθνή δρώμενα εν γένει, αλλά και στην περιοχή των Βαλκανίων ειδικότερα. [...] 

Περισσότερα στο τεύχος Δεκεμβρίου #510