Την 55η επέτειο του θανάτου του Νίκου Καζαντζάκη, τιμά η Διεθνής Εταιρεία Φίλων του μεγάλου μας συγγραφέα

Θεσσαλονίκη,  20.01.2012

Με σειρά εκδηλώσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τιμά η Διεθνής Εταιρία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ), την 55η επέτειο του θανάτου του. Ως γνωστόν ο μεγάλος μας συγγραφέας απεβίωσε στο Φράιμπουργκ (Freiburg im Breisgau) της Γερμανίας, στις 26 Οκτωβρίου του 1957, σε ηλικία 74 ετών.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, ο πλήρης κατάλογος των οποίων θα ανακοινωθούν τον προσεχή Απρίλιο, θα διοργανωθούν λογοτεχνικά καφενεία στην πόλη του Μεξικού, με θέμα «Γύρω από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη», το Μάρτιο στο Μόναχο, με θέμα «Ο Καζαντζάκης και η Γερμανία», στη Γενεύη και στις Βρυξέλλες, το Μάιο, κ.ά.

Επίσης, θα διοργανωθούν στην Ελλάδα δύο εκθέσεις, η πρώτη στο Αιγυπτιακό Πολιτιστικό Κέντρο στην Αθήνα, από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 3 Μαρτίου, με θέμα «Ο Καζαντζάκης και ο Αραβικός Κόσμος». Η δεύτερη θα λάβει χώρα στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, από τις 26 έως τις 29 Απριλίου, με θέμα: «Ο Καζαντζάκης και ο Ζορμπάς, δύο ελεύθεροι άνθρωποι».

Εκθέσεις θα διοργανωθούν και στο εξωτερικό – μεταξύ αυτών – τον Απρίλιο στη Μαδρίτη (Ο Καζαντζάκης και η Κρήτη), το Μάιο στο Πεκίνο (Για τον Καζαντζάκη και τον συγγραφέα Lu Xun), αλλά και στο Χαράρε, το Νοέμβριο, με τη συμμετοχή τοπικών ζωγράφων, οι οποίοι θα παρουσιάσουν εργασίες τους εμπνευσμένες από το έργο του μεγάλου Κρητικού.

Από τις 14 Δεκεμβρίου 1988, οπότε ιδρύθηκε στη Γενεύη από την Ελένη Καζαντζάκη, το Γιώργο Στασινάκη και το Γιώργο Ανεμογιάννη, η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, μετράει σήμερα πάνω από 5.000 μέλη, σε περισσότερες από 105 χώρες, σε κάθε γωνιά της γης.

Εν τω μεταξύ, με ανακοίνωσή του το Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών ενώνει τη «φωνή» του με τη ΔΕΦΝΚ και ζητάει από την Ελληνική Πολιτεία να αναλάβει το γρηγορότερο δυνατόν πρωτοβουλίες για τη σωτηρία του έργου του μεγάλου μας στοχαστή, «με μια σοβαρή έκδοση, επανέκδοση, διακίνηση και μετάφρασή του», με στόχο την άξια προβολή και σωστή αξιοποίησή του.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ο γύρος της Αμερικής – με τα πόδια – σε 75 ημέρες

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΝΑΖΗΣ

O Κωνσταντίνος Καρναζής ξεκίνησε στις 25 Φεβρουαρίου από την Ντίσνεϊλαντ της Καλιφόρνιας και κατέληξε στις 11 Μαΐου στη Νέα Υόρκη, διασχίζοντας 16 πολιτείες συμπεριλαμβανομένης και της περιοχής της αμερικανικής πρωτεύουσας. Στο τέλος της διαδρομής του, τον περίμεναν η σύζυγός του Τζούλι και ο 13 ετών γιος του, Νίκος. «Ήταν ένα όνειρό μου, 75 ημερών, να σταθώ σήμερα εδώ, ενώπιών σας" επεσήμανε αμέσως μετά μιλώντας στα αμερικανικά ΜΜΕ ο κ. Καρναζής, χαρακτηρίζοντας ως καλύτερη στιγμή της διαδρομής «αυτή που βρίσκομαι εδώ στο στούντιο, που βλέπω την οικογένειά μου, συνειδητοποιώντας πως τελικά τα κατάφερα». Ο ίδιος σημείωσε πως το εγχείρημά του, είχε ως στόχο να προάγει την ιδέα και φιλοσοφία της καλής φυσικής κατάστασης των Αμερικανών και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, προτρέποντάς τους να μάχονται κατά της παχυσαρκίας. Ο Κωνσταντίνος Καρναζής έτρεχε 40 με 50 μίλια την ημέρα, 8 με 15 ώρες. Χρησιμοποίησε πάνω από 50 ζεύγη παπουτσιών, εξοικονομώντας ταυτόχρονα 177.865 δολάρια για την οικονομική υποστήριξη του Action for Healthy Kids (Δράση για

Υγιή Παιδιά), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, που μάχεται εναντίον της παιδικής παχυσαρκίας και του υποσιτισμού. Αναφερόμενος στις συνθήκες της διαδρομής, τόνισε ότι ήταν πολύ έντονη, λόγω των καιρικών συνθηκών και τη μορφολογία του εδάφους για να συμπληρώσει: «Στο τέλος της πρώτης ημέρας είχα τρομοκρατηθεί. Σκέφθηκα πως θα κάνω αυτό το πράγμα για ακόμα 74 μέρες; Ήταν τόσο εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά έπειτα από εκείνη την πρώτη μέρα συνειδητοποίησα το μέγεθος του εγχειρήματος που είχα αναλάβει. Κι έπειτα είπα στον εαυτό μου: σήκω το πρωί και προσπάθησε να κάνεις το καλύτερο. Μπορεί να το πετύχεις, μπορεί και όχι, αλλά η υπόσχεσή σου είναι να προσπαθήσεις όσο πιο πολύ και όσο πιο δυνατά μπορείς». Ο ομογενής δρομέας γεννήθηκε από ελληνικής καταγωγής γονείς στο

Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, στις 23 Αυγούστου του 1962. Άρχισε να τρέχει από πολύ μικρός, από τότε που πήγαινε στο νηπιαγωγείο, για να μην βάζει - όπως υποστηρίζει - σε κόπο τη μητέρα του, η οποία έπρεπε να τον πηγαινοφέρνει από το σπίτι στο σχολείο.

Ευχές και Χρόνια πολλά για το 2012 σ' όλους τους Απόδημους Έλληνες σ' όλο τον κόσμο...

Το γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη βρήκε λάθος παραλήπτη

 0

Ωστόσο το κοριτσάκι θα παραλάβει κανονικά τα δώρα του

Όπως όλα σχεδόν τα παιδιά της ηλικίας της, έτσι και η πέντε ετών Helen Cardenas από το Σιάτλ έστειλε ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Με τη διαφορά ότι δεν επέλεξε να το κάνει μέσω ταχυδρομείου όπως συνηθίζεται αλλά δένοντας το γράμμα σε δύο ροζ μπαλόνια τα οποία άφησε ελεύθερα.

Η 5χρονη Helen η μητέρα της οποίας είχε μείνει πρόσφατα άνεργη, ζητούσε στο γράμμα της το οποίο ήταν γραμμένο στα ισπανικά, μια κούκλα, παπούτσια και ένα παντελόνι. Και υπό φυσιολογικές συνθήκες ίσως να μην έπαιρνε ποτέ τα δώρα της. Επειδή όμως υπάρχουν και καλοί άνθρωποι στον κόσμο, οικογένεια στην Καλιφόρνια αποφάσισε να αναλάβει το ρόλο του Άγιου Βασίλη.

Το μπαλόνι της μικρής κατέληξε σε ράντσο στην Καλιφόρνια και οι ιδιοκτήτες του, όταν το είδαν νόμισαν αρχικά ότι ήταν κάποιο σκουπίδι.

Όταν όμως κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, ζήτησαν τη βοήθεια μεταφραστή για να διαβάσουν το γράμμα και στη συνέχεια τηλεφώνησαν στο νούμερο που αναγραφόταν σε αυτό.

Στη συνέχεια, ολόκληρη η οικογένεια από την Καλιφόρνια αποφάσισε να κάνει μια καλή πράξη και να πάει στο πλησιέστερο εμπορικό κέντρο προκειμένου να ψωνίσει δώρα στη μικρή Helen τα οποία και θα της αποστείλουν.

Όπως δήλωσαν οι ιδιοκτήτες του ράντσου: «Ελπίζουμε ότι τα δώρα θα φτάσουν πριν από τα Χριστούγεννα. Το γεγονός ότι έφτασαν τα μπαλόνια τόσο μακριά είναι πραγματικά απίστευτο».

http://www.newsbeast.gr/world/arthro/279361/to-gramma-pros-ton-agio-vasili-vrike-lathos-paralipti/

Η τρέχουσα έκθεση στο Λούβρο είναι πολύ σημαντικό γεγονός για την Ελλάδα.

Ο Μ. Αλέξανδρος στο Λούβρο

 ‘’Το βασίλειο του Μ. Αλεξάνδρου, η αρχαία Μακεδονία’’

Στο φημισμένο και έγκυρο αυτό Μουσείο, εκατομμύρια επισκέπτες από διάφορα κράτη του κόσμου μπορούν να δουν την έκθεση αυτή και να θαυμάσουν τον πολύ υψηλού επιπέδου πολιτισμό και την περίτεχνη καλλιτεχνική παραγωγή της χρυσοφόρας Μακεδονίας, που είναι η πατρίδα του Μ. Αλεξάνδρου και βρίσκεται στην Ελλάδα.

Για μας είναι εμφανές όχι όμως και για τους ξένους που δεν γνωρίζουν ότι η Μακεδονία είναι επαρχία της Ελλάδος και μπερδεύουν το όνομα με άλλο κράτος.

Όλοι οι ξένοι γνωρίζουν και θαυμάζουν τον Μ. Αλέξανδρο και υπάρχει στην μυθολογία πολλών εθνών. Απόδειξη είναι η μεγάλη επιτυχία των προηγουμένων εκθέσεων, που γίνονται από πολλά χρόνια, στα μεγαλύτερα Μουσεία, σε διάφορες πρωτεύουσες και μεγαλουπόλεις του κόσμου. Αναφέρουμε στα τελευταία 10 χρόνια : Εθνικό Μουσείο-Τόκυο, Ερμιτάζ-Αγ. Πετρούπολη, Ν.Υόρκη, Μανχάϊμ, Γκεττύ -Καλιφόρνια, Μαδρίτη, Αμστερνταμ, Οξφόρδη και τέλος Παρίσι, συχνά με διαφορετική οπτική γωνία. Περισσότερα ...

*από το: http://www.schizas.com/

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙΡΩΝ KAI ΘΕΣΜΩΝ

Του Παναγιώτη Ι. Καραφωτιά, 

Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων 

του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, 

π. Διευθύνοντος Συμβούλου του Γραφείου ΟΗΕ

 για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Μετά τον «ορυμαγδό» ρεπορτάζ, ανακοινώσεων, δηλώσεων κ.ά. σχετικά με τα γεγονότα της 28^ης Οκτωβρίου, που έγιναν αντικείμενο πολλαπλών ερμηνειών, διαστρεβλώσεων και καπηλείας, μήπως θα ήταν χρήσιμο να επιχειρήσουμε μια ψύχραιμη και αντικειμενική προσέγγιση και αξιολόγησή τους, γιατί ένα από τα  χαρακτηριστικά της παθολογίας της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι η αμνησία και η έλλειψη μέτρου κριτικής, που επιβεβαιώθηκαν τόσο δραματικά στα επεισόδια της 28^ης Οκτωβρίου, Ημέρας μεγίστης εθνικής διαχρονικής σημασίας. 

΄Αραγε, θυμήθηκαν όλοι συνειδητά, κριτικά, τη σημασία της Ημέρας ή απλά αρκέστηκαν σε τυπικές, δημοσιοσχετίστικες εκδηλώσεις; Η σημασία της Ημέρας ήταν και είναι ότι περίπου 600 χιλιάδες Έλληνες {πρώτοι σε παγκόσμιο επίπεδο σε αναλογία πληθυσμού} θυσίασαν το πολυτιμότερο αγαθό, την ίδια τη ζωή τους για χάρη ενός εξίσου πολύτιμου αγαθού-ιδανικού, της ελευθερίας και των όσων αυτή συνεπάγεται: δημοκρατία, ειρήνη, ασφάλεια, κράτος δικαίου, ευημερία. Αν κάποιος σήμερα, ύστερα από 60 χρόνια από το Ηρωϊκό Επος του 40, τολμούσε μιαν αναφορά στην ιερή μνήμη των σύγχρονων ηρώων- μαρτύρων του έθνους, τι θα έλεγε; Με τι φωνή; ΄Η θα ήταν μια κραυγή θρήνου, απόγνωσης, αγανάκτησης για τη δραματική παρακμή της Πατρίδας μας;

Τι απολογισμό θα έκανε; Θα εξιστορούσε με βαθειά θλίψη ότι οι θυσίες των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων λησμονήθηκαν, αγνοήθηκαν, έγιναν στόχος νέο-διχαστικών, μισαλλόδοξων, αρχομανιακών κυκλωμάτων, που μετά το θρίαμβο του 40 οδήγησαν την Πατρίδα σε εμφύλιο  σπαραγμό και αργότερα  στην τραγωδία της Κύπρου, και τώρα στην οικονομική και όχι μόνον «υποδούλωση» της χώρας; Ας τολμήσουν, επιτέλους-γιατί οι καιροί είναι πολύ κρίσιμοι-οι ηγεσίες της χώρας {όσες ευθύνονται}, με αίσθημα αυτοσεβασμού, ευθύνης και εθνικής υπέρβασης, να παραδεχθούν τα τραγικά σφάλματά τους, να ζητήσουν συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσαν στο λαό και να πράξουν αυτό που επιβάλλει το πατριωτικό καθήκον, και όχι εθελοτυφλούσες να προβαίνουν σε απελπιστικές κινήσεις εξαιτίας φόβου, {«σύνδρομο Καντάφι»}, οδηγώντας το λαό σε εμφύλιο σπαραγμό, και να στέρξουν σε μια γενικά αποδεκτή εθνική πολιτική, πέραν από κομματικούς αυτοσχεδιασμούς και σκοπιμότητες, με μια οικουμενική κυβέρνηση σωτηρίας απαρτιζόμενη από αποδειγμένα ικανούς και ακέραιους πατριώτες διεθνούς κύρους, με συγκεκριμένο πρόγραμμα που να εγγυάται την αντιμετώπιση της κρίσης σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς κ.ά., και τη διεκδίκηση εθνικών δικαίων{την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και τις πολεμικές αποζημιώσεις,}και την ανάπτυξη, αλλά και εσωτερική κάθαρση για να πεισθούν όλοι ότι η διαφθορά στην Ελλάδα αποτελεί παρελθόν.  Γιατί, ας μη γελιόμαστε.

 Μπορεί στις εκδηλώσεις για την Επέτειο να παρεισέφρησαν «γνωστοί-άγνωστοι», όργανα διχαστικών και αναρχικών κύκλων, με ακραίες ενέργειες για να προκαλέσουν ταραχές,  αλλά από ότι διαφάνηκε οι περισσότεροι ανήκαν στην κατηγορία των γνήσια αγανακτισμένων, στο 18% ανέργων, στο 30%  πτυχιούχων ανέργων, που προσπαθούν να εξασφαλίσουν εργασία στην ξενιτιά όπου η αφαίμαξη εγκεφάλων έχει αναχθεί σε επιστήμη, στις άλλες εκατοντάδες χιλιάδες που επιβιώνουν χωρίς αξιοπρέπεια και ζουν υπό τη «Δαμόκλειο σπάθη» απόλυσης, «εφεδρείας», «χαρατσιών», κατά συρροή ψευδών και εμπαιγμού, και πολλοί από τους οποίους, νέοι, δεν μπορούν να  δημιουργήσουν οικογένεια εξαιτίας της στέρησης των απαραίτητων πόρων επιβίωσης. Συνεπώς, για ποιο μέλλον της Πατρίδας μιλάμε; 

Μήπως συντελείται μια άδηλη κοινωνική «γενοκτονία» και  επιστροφή σε Αρχαία Ρώμη και το Μεσαίωνα; Και όλα αυτά αποτελούν ένδειξη απόδοσης φόρου τιμής στις θυσίες των ηρωϊκών αγωνιστών του ΄Επους του 40 και συνάδουν με δημοκρατικά, πολιτισμένα καθεστώτα; Εξάλλου, αλίμονο αν οι Ελληνες δεν διαμαρτύρονταν. 

Τότε θα σήμαινε και ψυχική και ηθική «υποδούλωση».  Πέραν, όμως από τα παραπάνω,  δυο άλλα θλιβερά και σημαδιακά γεγονότα, που πρέπει να προβληματίζουν σοβαρά όλους, είναι ότι φέτος, την 24 Οκτωβρίου, Ημέρα του ΟΗΕ, για πρώτη φορά στην ιστορία του Οργανισμού στην Ελλάδα, κατέθεσε τον καθιερωμένο Στέφανο στο Μνημείο του ΄Αγνωστου Στρατιώτη απλός υπάλληλος του υπουργείου εξωτερικών, ενώ στο παρελθόν τον κατέθετε ο υπουργός ή ο υφυπουργός {έως το ανίερο κλείσιμο του μόνιμου Γραφείου του ΟΗΕ το 2005}, και κατόπιν γγ και πρέσβεις.  

Επίσης, κάποιοι πολιτικοί ηγέτες, αναφερόμενοι στο αιματοκύλισμα στη Μ.Α., ζήτησαν την επέμβαση του ΝΑΤΟ, αλλά αγνόησαν τον κατεξοχήν αρμόδιο Οργανισμό, τον ΟΗΕ. Τα γεγονότα αυτά σχολιάσθηκαν αρνητικά από εκπροσώπους υπηρεσιών του ΟΗΕ κ.ά., θεωρώντας τα ως ένδειξη υποβάθμισης του Οργανισμού, για τις αρχές και τα ιδανικά του οποίου θυσιάστηκαν, πέραν των Ελλήνων που προαναφέραμε, περίπου 70 εκατομμύρια άνθρωποι. Τελικά, μήπως σήμερα ισχύει για την Πατρίδα μας το δραματικό Σεξπηρικό «κάτι σάπιο συμβαίνει στο βασίλειο της  Δανιμαρκίας»;

 Ελληνες, «ΑΠΙΤΕ»! {ΑΠΙΤΕ ήταν το σύνθημα του Περικλή και σημαίνει νέο ξεκίνημα, καινούρια αρχή.

ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΛΙΒΑΝΩ κ. Γ. ΣΕΦΕΡΕΙΑΔΗΝ στον ΓΕΩΡΓ. ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ, ειδικώς σταλέν διά την «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ»

http://savvaspavlou.wordpress.com/2011/05/

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Μαΐου 26, 2011

Στις 13 Απριλίου, το ιστολόγιο, προσπαθώντας να βρει στοιχεία για τον δημοσιογράφο Γεώργιο Μπουκουβάλα, έκανε έκκληση για φιλολογική βοήθεια απευθυνόμενο στους δημότες της Ηλεκτρονικής Πολιτείας. Παραθέτω το κείμενο:

Έκκληση στους δημότες της Ηλεκτρονικής Πολιτείας για φιλολογική βοήθεια [αναφορά σε μια συνέντευξη του Σεφέρη]

Στην εφημερίδα της Λευκωσίας Ελευθερία δημοσιεύτηκε, στις 21 Οκτωβρίου 1954, συνέντευξη του Γιώργου Σεφέρη. Τη συνέντευξη πήρε ο δημοσιογράφος Γεώργιος Μπουκουβάλας. Η συνέντευξη αυτή θα αναδημοσιευτεί σχολιασμένη στο περιοδικό Μικροφιλολογικά. Όμως υπάρχει μια έλλειψη. Σε όλα τα δημοσιεύματα που ανασύρουν στην επιφάνεια παλιές συνεντεύξεις πάντα επιβάλλεται να γραφτούν δυο λόγια για τον δημοσιογράφο που πήρε τη συνέντευξη. Δυστυχώς δεν έχουμε οποιοδήποτε στοιχείο για τον Γεώργιο Μπουκουβάλα, -Αθήναιο δημοσιογράφο τον αποκαλεί η εφημερίδα Ελευθερία. Κάναμε πολλές προσπάθειες, με τηλεφωνήματα, επιστολές, αναζητήσεις σε έργα αναφοράς για την ελληνική δημοσιογραφία και τους Έλληνες δημοσιογράφους. Τίποτα. Γνωρίζουμε ακόμη ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος πήρε συνέντευξη από τον Νίκο Καζαντζάκη στην οποία αναφέρονται και στον κυπριακό αγώνα που τότε είχε ξεκινήσει. Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα (Αθήνα, 15 Ιουνίου 1955). Γι’ αυτό παρακαλούμε για βοήθεια. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι για τον δημοσιογράφο Γεώργιο Μπουκουβάλα ας μας το αναφέρει. Αν κάποιος γνωρίζει κάποιο έντυπο με στοιχεία για τον δημοσιογράφο Μπουκουβάλα ας μας το κοινοποιήσει για να το κοιτάξουμε. Αυτά έγραψε το ιστολόγιο. Είχαμε άμεση αντίδραση από ανθρώπους που πρόσφεραν τις πρώτες πληροφορίες από τον ηλεκτρονικό ιστό (Σπύρος Κακουριώτης, Δημήτρης Κόκορης) που οδήγησαν στον Πάνο Αϊβαλή, εκδότη του περιοδικού Ύφος καθώς και άλλων εντύπων, ο οποίος έλυσε το πρόβλημα, έτσι το ζητούμενο για να ολοκληρωθεί το δημοσίευμα για τον Σεφέρη απαντήθηκε ικανοποιητικά. Ευχαριστώ τους φίλους Κακουριώτη και Κόκορη, ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Πάνο Αϊβαλή. Ύστερα από όλα αυτά ανεβάζουμε, ξανά, χωρίς ελλείψεις, το δημοσίευμα για την παλιά συνέντευξη του Σεφέρη:

Γιώργος Μπουκουβάλας Δια χειρός Φασιανού

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ ΣΕ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΛΙΒΑΝΩ κ. Γ. ΣΕΦΕΡΕΙΑΔΗΝ

ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ ΤΡΕΦΟΥΝ ΤΑ ΦΙΛΙΚΩΤΕΡΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Του Αθηναίου δημοσιογράφου κ. ΓΕΩΡΓ. ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ, ειδικώς σταλέν διά την «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ».

ΒΑΘΕΙΑ συγκίνηση με κατέλαβε, όταν επεσκέφθην ένα μουσουλμανικό τέμενος στη Βαγδάτη και είδα το Χότζα να βγαίνη μ’ ανοιχτή την αγκαλιά του και να με φιλάη, ως έμαθεν πως ήμουν Έλληνας. Το πρόσωπο του είχε πάρει μια χαρούμενη έξαψη, καθώς άρχισε να μου μιλάη για παμπάλαιες κοινές Ελληνοαραβικές περιπέτειες και κορυφώθηκε ο ενθουσιασμός του, όταν έφτασε στον Μέγα Αλέξανδρο. Χωρίς να τον διεκδικούν οι Άραβες, νοιώθουν μιαν απέραντη ευγνωμοσύνη στον μεγάλο Έλληνα κι έχουν τη συνείδηση, ότι οφείλουν τα πάντα στην Ελληνική του επίδραση και τον λατρεύουν σαν δικό τους. Έξω απ’αυτήν την βαθύτατη μνήμη, που είναι πόλος ζωής στη Μέση Ανατολή, οι Άραβες τρέφουν τα πιο φιλικά και ειλικρινή αισθήματα προς τους Έλληνας, ξεχωρίζοντάς τους απ’ τους άλλους λαούς. Οι Άραβες πέρα ακόμη κι απ’αυτήν την παλιά Ελληνική εκπολιτιστική παράδοση υπήρξαν οι σοφοί μελετητές και φορείς των κειμένων και γενικά της Ελληνικής σκέψης. Ο Αριστοτέλης κι ο Πλάτωνας βρήκανε στους Άραβες μοναδικούς ερμηνευτές. Εξ άλλου η κοινή ζωή Ελλήνων και Αράβων κάτω απ’ τη σκέπη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έδεσε ακόμα σφιχτότερα τους μεγάλους αυτούς λαούς ξεπερνώντας κατά τον πιο ευτυχή, αδιατάρακτο, σχεδόν αδελφικό, τρόπο την βαθειά θρησκευτική αντίθεση. Η κοινή στάσις ελευθερίας απέναντι στους βίαιους ανέμους της ιστορίας αποτελεί ακόμα τον άθραυστο δεσμό των λαών αυτών, που από αιώνες κατοικούν την Μεσόγειο και γονιμοποιούν ηθικά την πανάρχαια αυτή γη. Η εξαιρετική σημασία τούτης της κοινότητας είναι ότι δεν είναι το τεχνητό αποτέλεσμα κρατικών αποφάσεων, αλλά προέρχεται εκ των κάτω σαν έφεση κι αποδοχή κι ομόλογη θέση τους κάτω απ’ τον ήλιο που τους έταξε και τους ανέδειξε σε αδελφούς. Σ’αυτό το μοναδικό κρίσιμο φυλάκιο χρέους βρίσκεται ο Πρεσβευτής της Ελλάδος κ. Γεώργιος Σεφερειάδης (γνωστός από το ποιητικό του έργο ως Γ. Σεφέρης). The right man in the right place.[1] 

Αν δεχθούμε ότι μπορεί πρακτικά να επαρκέση στην διπλωματική εκπροσώπηση πέντε πρωτευουσών, τότε δεν θα ήταν ίσως εύκολο να αρνηθή κανείς τα πλεονεκτήματα μιας ενιαίας, και μάλιστα τόσον επιτυχούς, εκπροσωπήσεως. Η Ελληνική Πρεσβεία με τα μέσα, τα οποία διαθέτει, προσπαθεί ν’ ανταποκριθή προς τον τεράστιον αυτόν χώρον χρέους. Πέρα απ’ τις βασικές ευνοϊκές προϋποθέσεις ενός ευφόρου εδάφους και ευκράτου κλίματος υπάρχουν πολυειδείς δυσκολίες, που η εδώ εκπροσώπησις αγωνίζεται να υπερνικήση και συνήθως το κατορθώνει. Αξιοσημείωτη είναι η θετική κατανόηση και συγκινητική συμπαράσταση, την οποίαν παρέχουν οι εδώ Έλληνες. Η Ελληνική παροικία, καθώς και ο νεοσύστατος Ελληνολιβάνιος σύνδεσμος, εργάζονται αξιοθαύμαστα προς τον σκοπόν αυτόν. Η συμμετοχή μας π.χ. για πρώτη φορά στην έκθεση της Δαμασκού με ένα τόσο επιτυχές Ελληνικόν περίπτερον, οφειλόμενον αρχιτεκτονικά στον κ. Μορέτη, υπερέβη τας προβλέψεις μας εις επιτυχίαν. Ο κ. Σεφέρης είχε την καλωσύνη ν’απαντήσει σε μερικά ερωτήματα που του υποβάλαμε. 

Ερώτησις: Κύριε Σεφέρη, ρώτησα τον Έλληνα Πρεσβευτή, αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να κρίνη κανείς τους ανθρώπους και να ειπή φερ’ ειπείν αδίστακτα, αυτός είναι προδότης· πώς αντιμετωπίζετε σεις αυτό το ηθικό πρόβλημα; Κάποιος ποιητής ρωτιέται… Αξίζει η σωτηρία της ανθρωπότητος πληρωμένη με το κλάμα ενός μικρού παιδιού;… Απάντησις: Η ερώτησις είναι σκληρή, όμως πρέπει ν’ απαντήσω. Ναι! αξίζει! Η μοιραία αντινομία που υπάρχει ανάμεσα στην ηθική απόφανση και την ευαισθησία και στην πολιτική πράξη θα διχάζη και θα βασανίζη πάντα την ανθρώπινη ψυχή. …Κάποτε ήταν στην Αθήνα ένας γερμανός καθηγητής, γνωστός αντιναζί και εξωρισμένος απ’ τον Χίτλερ. Με ερώτησαν ποια ήταν η γνώμη μου. Όλοι τον γνωρίζαμε ως αντιχιτλερικόν… 

Αλλά, αν υπήρχε μια, μια μόνη πιθανότης να είναι κατάσκοπος; αν η συναισθηματική μου στάση γινόταν αφορμή να σκοτωθούν πέντε Έλληνες πολίτες, ή ένας αξιωματικός μου; Ποιο θα ήταν το βάρος της συνειδήσεώς μου και της ευθύνης μου; Έπρεπε να θυσιασθή ο Γερμανός. Η ανθρωπιστική αρχή in dubio pro reo[2] δεν μπορούσε να ισχύση. Η ζωή είναι σκληρή. Ερώτησις: Ποία είναι η γνώμη σας για μαχητική διεξαγωγή αγώνων ελευθερίας; Απάντησις: Δεν σας απαντώ. Θα σας ειπώ κάτι άλλο. Το 1939 ήταν μια ομάδα διανοουμένων αυτοαποκαλουμένων «πασιφιστών». Ήρθαν κάποιοι και με ρώτησαν… «Είσαι και συ «πασιφιστής»; Γέλασα. Η ερώτησις μού φάνηκε αφελής και αστεία… Δεν είμαι έξαλλος εθνικιστής. Δεν μου λέει τίποτα αυτό…Όμως πιστεύω στην Ελλάδα. Και πιστεύω πως η Ελλάδα είναι μια ηθική έννοια που πρέπει να σωθή με κάθε τρόπο για να σώση. Εμένα τα βράχια της γης μου δεν μου δείχνουν το δρόμο της σωτηρίας που έδειξε η Ινδία στον μακαρίτη τον Γκάντι… Νιώθω πως πρέπει να πολεμήσω και να ματώσω τούτη τη σκληρή γη… Η συνείδηση κ’ η αγάπη της μου το επιβάλλει κι ο ελεύθερος λόγος μου υπακούει για να τη σώση και την κάνη ομορφιά.

(εφ. Ελευθερία, Λευκωσία, 21 Οκτωβρίου 1954, σ. 2)

Η συνέντευξη αυτή, στην κυπριακή εφημερίδα Ελευθερία, είναι η τρίτη που έδωσε ο Σεφέρης. Προηγουμένως, όταν βρισκόταν στην Αγγλία, ως μέλος της ελληνικής διπλωματικής αποστολής, έδωσε συνέντευξη στον Μήτσο Λυγίζο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Κρίκος του Λονδίνου το 1951[3] και αργότερα, με την ευκαιρία της πρώτης επίσκεψής του στην Κύπρο, έδωσε συνέντευξη στον Κύπριο λόγιο και ιατρό Κύπρο Χρυσάνθη που δημοσιεύτηκε, το 1954, στο περιοδικό Κυπριακά Γράμματα[4]. Μετά τις τρεις αυτές συνεντεύξεις θα ακολουθήσει μια «νεκρή» περίοδος, όσον αφορά το θέμα αυτό, για δέκα περίπου χρόνια. Οι επόμενες συνεντεύξεις του, ικανοποιητικές σε αριθμό, θα δοθούν μετά την έλξη που προκάλεσε η βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ.[5] Είναι, λοιπόν, αξιοσημείωτο ότι ο ποιητής που θα επιβραβευτεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, έδωσε μόνο τρεις συνεντεύξεις πριν από τη βράβευσή του, και οι τρεις μετά τα πενήντα του χρόνια, ένα τεκμήριο που μπορεί να προκαλέσει αρκετές σκέψεις για την προβολή των διανοουμένων και λογοτεχνών παλαιότερα, καθώς και για τη σημερινή επικράτεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης με τον πληθωρισμό των γραπτών και ραδιοτηλεοπτικών λογοτεχνικών συνεντεύξεων, σε σημείο που νεοσσοί της λογοτεχνίας να μας βομβαρδίζουν με συνεντεύξεις τους από την πρώτη συλλογή τους. 

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι και οι τρεις πρώτες συνεντεύξεις του Σεφέρη δόθηκαν σε έντυπα εκτός της ελλαδικής επικράτειας (η πρώτη σε ελληνικό περιοδικό του Λονδίνου και οι άλλες δύο σε έντυπα της Κύπρου). Η συνέντευξη που παρουσιάζεται εδώ είναι καταγραμμένη στις βιβλιογραφίες του Κατσίμπαλη και του Δασκαλόπουλου[6] και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Λευκωσίας Ελευθερία στις 21 Οκτωβρίου 1954, λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης επίσκεψης του ποιητή στην Κύπρο (15 Σεπτεμβρίου – 17 Οκτωβρίου 1954). Ο δημοσιογράφος Γεώργιος Μπουκουβάλας[7] που πήρε τη συνέντευξη, γεννήθηκε στην Σίφνο την δεκαετία του ’20 και έφυγε από τη ζωή στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Σπούδασε στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά ασχολήθηκε από νέος με τη δημοσιογραφία. Εργάστηκε σε εφημερίδες των Αθηνών και τη δεκαετία του ’70 ίδρυσε, μαζί με άλλους δημοσιογράφους και διανοητές, το “Κέντρο Μείζονος Ελληνισμού” και εξέδωσε τα περιοδικά ΕλληνικόςΚόσμος και Βαλκανικός και Αραβικός Κόσμος. [8] Ύστερα από την εν γένει φλύαρη εισαγωγή, που περιέχει ποικίλες γλωσσικές διπλοτυπίες και μετεωρίζεται μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής, ο δημοσιογράφος προχωρεί στην υποβολή δύο ερωτημάτων και καταγράφει τις απαντήσεις του ποιητή. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Σεφέρης δεν προσχωρεί σε παγιωμένες και αποδεκτές μόδες και στάσεις ζωής που είχαν σαγηνεύσει μεγάλη μερίδα των διανοουμένων τότε (πασιφισμός, μη βία του Γκάντι) και επιμένει στις ιδιαίτερες συνθήκες της πατρίδας του, έχοντας πλήρη συνείδηση της θέσης της Ελλάδας και της γεωγραφικής και ιστορικής της μοίρας. Ακόμη η αναφορά του Σεφέρη « νιώθω πως πρέπει να πολεμήσω και να ματώσω τούτη τη σκληρή γη…», πιστεύω ότι απηχεί και τις προετοιμασίες του κυπριακού αγώνα, που θα ξεκινήσει εκατόν εξήντα, περίπου, μέρες μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης. Ο Σεφέρης γνώριζε και από την επαφή του με την Κύπρο και λόγω της θέσης του ότι τα πράγματα στο νησί οδηγούνταν σε δυναμική σύγκρουση που θα μετέφερε το Κυπριακό, από την αποκλειστική παραμονή του στους χώρους των διπλωματικών παρασκηνίων και επισήμων επαφών και συσκέψεων, σε άλλους χώρους πάλης. Η αναφορά του Σεφέρη, στη συνέντευξη αυτή, για τον αντιναζί γερμανό καθηγητή, πιστεύω ότι παραπέμπει στον Helmut von den Steinen, που κατέφυγε στην Ελλάδα μετά την επικράτηση του χιτλερισμού στη Γερμανία και αργότερα πρόσφερε πολλά ως μεταφραστής της ελληνικής λογοτεχνίας στα γερμανικά.[9] Είναι χαρακτηριστική η εγγραφή του Σεφέρη στο Ημερολόγιό του για την επίσκεψη του von den Steinen στο γραφείο του, στις 3 Δεκεμβρίου 1940, και τις φήμες ότι είναι κατάσκοπος. Μετά τον πόλεμο ο Σεφέρης θα προσθέσει στην εγγραφή τα ακόλουθα: «Είχα άδικο· Ο Helmut von den Steinen έμεινε πρώτης τάξεως ως το τέλος».[10]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] The right man in the right place: Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση

[2] in dubio pro reo: εν αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου

[3] Μήτσος Λυγίζος, Συνομιλία με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, περ.Κρίκος, Λονδίνο, Σεπτέμβριος 1951, αρ. 12, σ. 3-8. Βλ. παρουσίαση και αναδημοσίευση της συνέντευξης στο δημοσίευμα του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, Συνομιλία με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη [Μια λανθάνουσα συζήτηση του ποιητή με τον Μήτσο Λυγίζο], περ. Το Δέντρο, Αθήνα, Ιανουάριος-Μάρτιος 2011, αρ. 179-180, σ. 147-154

[4] Κύπρος Χρυσάνθης, Μια συνέντευξη με τον ποιητή Γ. Σεφέρη, περ.Κυπριακά Γράμματα, Λευκωσία, Ιανουάριος 1954, αρ. 223, σ. 37-39. [5] Σάββας Παύλου, Σεφέρης και Κύπρος, Λευκωσία ²2005, σ. 415

[6] Γ. Κ. Κατσίμπαλης, Βιβλιογραφία Γιώργου Σεφέρη, στον τόμο Για τον Σεφέρη Τιμητικό αφιέρωμα στα τριάντα χρόνια της Στροφής, Αθήνα, ανατύπωση Ερμής 1981, σ. 454 και Δημήτρης Δασκαλόπουλος,Εργογραφία Σεφέρη (1931 -1979). Βιβλιογραφική Δοκιμή, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο, Αθήνα 1979, σ. 228.

[7] Το 1955 ο Γεώργιος Μπουκουβάλα πήρε συνέντευξη από τον Νίκο Καζαντζάκη η οποία αναφέρεται και στον κυπριακό αγώνα που είχε τότε ξεκινήσει. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφ. Τα Νέα, Αθήνα, 15 Ιουνίου 1955 (βλ. Κωστής Κοκκινόφτας, Νίκος Καζαντζάκης και Κύπρος, περ. Ακτή, Λευκωσία, άνοιξη 2008, αρ. 74, σ. 208).

[8] Ευχαριστώ θερμά τον δημοσιογράφο και εκδότη Πάνο Αϊβαλή που ερεύνησε και με εφοδίασε με στοιχεία για τη ζωή του ΓεωργίουΜπουκουβάλα.

[9] βλ. Παντελής Πρεβελάκης, Helmut von den Steinen, περ. Νέα Εστία, Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 1957, αρ. 710, σ. 230-231.

[10] Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ’, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1977, σ. 264.

http://savvaspavlou.wordpress.com/2011/05/